Editing Ճաքած լռություն (section)

=ԺԱՄԱԴՐՈՒԹՅՈՒՆ=

           ''Արցախյան պատերազմի նահատակ''
           ''Արթուր ԴԱՆԻԵԼՅԱՆԻ հիշատակին''

Մութը թանձրացավ... <br>
- Դե՝ լավ, ես գնամ,- ասաց աղջիկը։ <br>
- Մի քիչ էլ մնա,- թախանձեց տղան <br>
Ու բռնեց ձեռքը,- մնա՛, խնդրո՜ւմ եմ... <br>

Մութը թանձրացավ... <br>
Հեռվում, ինչ-որ տեղ, ծղրիդը երգեց, <br>
Մի կոտրած լուսին <br>
Քարափի գլխից ձորը գլորվեց. <br>
- Մնա՛, խնդրո՜ւմ եմ... <br>

Քամին չէր լռում, չէր քնում քամին։ <br>
Թվում է՝ քամու քունը փախել է՝ <br>
Պահվել խավարում, <br>
Քամին ի՞նչ անի, որտե՞ղ որոնի... <br>
Քնել է ուզում աղջիկը ասես... <br>
- Մնա՛, խնդրու՜մ եմ... <br>

Տղան շոյում էր վարսերն աղջկա։ <br>
Աղջիկը խոնարհ գլուխը կախել, <br>
Չգիտեր՝ գնա՞ր, չգիտեր՝ մնա՞ր... <br>
Հեռվից ծղրիդի երգն աղերսում էր. <br>
- Մի՛ գնա, մնա՜... <br>
Քարափի գլխից ձորը գլորված <br>
Լուսինը կարծես ձորից կանչում էր. <br>
- Մի՛ գնա, մնա՜... <br>
Քամին չէր լռում. <br>
- Մնա՜,- խնդրում էր։ <br>
Տղան չէր խոսում, տղան լռո՜ւմ էր... <br>
Աղջիկը խոնարհ գլուխը կախել, <br>
Չգիտեր՝ գնա՞ր, չգիտեր՝ մնա՞ր... <br>
- Մնա՛, խնդրո՜ւմ եմ... <br>

...Աղջիկը լուռ էր։ <br>
Հանկարծ... ի՞նչ եղավ՝ դեմքը վառվում էր. <br>
- Թո՛ղ, ի՞նչ ես անում... <br>
Տղան կանգնել էր մեղավորի պես՝ <br>
Շրթունքախառը սերը շուրթերին։ <br>
Տղան լռո՜ւմ էր... <br>

Աղջիկը փախավ եղնիկի նման։ <br>
- Մնա՛, խնդրո՜ւմ եմ,- աղերսեց տղան։ <br>
Խավարը նրան կլանեց իսկույն... <br>
Ինչ-որ տեղ իսկույն դարպասը ճռռաց. <br>
- Չմնա՜ց, <br>
Գնա՜ց... <br>

10.04.92, Կոճողոտ