Editing Ճաքած լռություն (section)

=ՄԻ ԿՅԱՆՔԻ ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆ=

                     ''Արցախյան պատերազմի նահատակ''
                    ''Արամայիս ԳՐԻԳՈՐՅԱՆԻ հիշատակին''

Մինչ աքլորը կկանչեր՝ ոտքի վրա էր արդեն, <br>
Ձին չափ գցած կբերեր Շենին աղբրում ջրելու, <br>
Տանձենու տակ Եվայի՝ հանդում նա ձին կկապեր, <br>
Հետո անտառ կգնար՝ լոբու ճիպոտ քաղելու։ <br>

Հետո խաղով կտարվեր՝ կմոռանար ամեն ինչ, <br>
Նորից նրան կկանչեր մայրը՝ մենակ ու հոգնած, <br>
Խաղը իսկույն կթողներ, որ գնար մոր հետ ցախի, <br>
Թոնրի շրթին կշիկներ հետո ինչպես... թոնրահաց։ <br>

Սակայն մի օր, մի սև օր կախվեց օդում լուրը չար, <br>
Կախվեց օդում ու մնաց ու քայլերը երերուն <br>
Երկար ու լուռ ծալվեցին, գիշեր-ցերեկ, անընդհատ, <br>
Հոր հետ տավարն էր քշում ու չէր հոգնում քայլելուց։ <br>

Ու չէր հոգնում քայլելուց։ Ու քայլում էր նա տխուր, <br>
Խաչենագետը անցավ՝ լույսը դեռ լավ չբացված, <br>
Լքված գյուղը ցավ էր լուռ, որ սեղմվել էր կոկորդում. <br>
- Մնա՜ց Անուշ տանձենին, Խաչունց աղբյուրը մնա՜ց... <br>

...Բակ էր իջել քրոջ հետ՝ քաղաքի հետ արթնացած, <br>
Երբ գործարկվեց թշնամու հրետանին կատաղի, <br>
Ու չզգաց էլ, թե արկի բեկորից ո՜նց ընկավ ցած։ <br>
...Իսկ աչքերում Ալվարդի՝ շունչն էր եղբոր ծիծաղի։ <br>

23.01.93, Ստեփանակերտ