Editing Մեկնութիւն Քերականի (section)

==ՅԱՂԱԳՍ ՅԱԻԴԻ==
===[ԲԱՆ]=== 
«Յաւդ է մասն բանի հոլովական նախադասեալ <եւ ստորադասեալ> ներխոնարհութեան անուանցն»: 
===[ՄԵԿՆՈՒԹԻՒՆ]=== 
Յաւդն «կցումն» եւ «միաւորութիւն» կոչի. որպէս ջիլք եւ կապք մարմնոյն, այսպէս եւ յաւդ` բանի: Բայց ասելն «հոլովական նախադասեալ»` ըստ յունին առաւել բանի, քան մեզ, զի հոլովեն արական բառովն նախադասելով` ո՚վ Գրիգորիոս, ո՚վ Գէորգիոս, որպէս եւ ասէ. 
===[ԲԱՆ]=== 
«Նախադասական է այս, որգոն` ո. եւ ստորադասական է այս, որզան` որ»: 
===[ՄԵԿՆՈՒԹԻՒՆ]=== 
Յունացն բացարձակ մէկ գիր է` w, որ զարականն նշանակեն. իսկ մեք չառնեմք փոյթ. եւ դիւրին է մեզ ասել զնոյնն` ո՚վ Տրդատիոս, ո՚վ Սմբատ: Երբ միաւոր է` ո նախադասական է, երբ որ է` ստորադասական է. զի որ երկու գիր է, եւ մէկն ի ստորեւ է դասեալ եւ իգական կարեմք ասել` ո՚ Մանի ո՚ Նունի, զի ո ասելն փաղաքշական է. մանկական է` տղայական: Այլ մեք զյաւդն առաւել յաւարտն ունիմք քան ի սկիզբնն, որպէս` երկնային, երկրային, ծովային, ցամաքային,- այսպիսիքս հոլովական յաւդք են, եւ այս յառատութենէ լեզուիս է, զի չկարաւտանամք բռնադատել ի նախադասականն եւ յառաջն դնել զյաւդն, այլ միշտ եւ յաճախ ի վճարն: 
===[ԲԱՆ]=== 
«Եւ յարեւին սմա այսք` սերք, թիւք, հոլովք: 
Եւ են սերք, որգոն` արարաւղ, արարած, արարուած: 
Թիւք` երեք. եզական` այս, այդ, այն. 
Երկուորական` այսու, այդու, այնու. 
Յոքնականք` այսք, այդք, այնք: 
Եւ հոլովք` այսոյ, այսր, այսմ, այսու, զայսով»: 
===[ՄԵԿՆՈՒԹԻՒՆ]=== 
Ասացաւ, թէ հայք չունին զնախադասականն յաճախ յաւդդ` որպէս յոյնք եւ իսմայելացիք, եւ չէ՚ պակասութիւն, զի որ չգիտէ ասել երկոտասան` ի՞նչ պակաս է ի յասելն տասնեւերկու: 
Իսկ «յարեւանալն» զհետ հետեւիլն է: 
«Սերք» ոչ է սեռն, այլ արուեստին կամ առնաւղքն, որպէս ասէ` արարաւղ` բանին առնաւղն է, եւ արարած` արուեստն, եւ արարուած` արուեստն, եւ արուեստիւն արարեալ` բանն եւ գործն: 
Եւ եզական թիւն երեք` այս, այդ, այն, որպէս երեք միակ ասեմք ի վերայ աստուծոյ. մի, եւ մի, եւ մի: 
Եւ եզական թիւն երեք` այս, այդ, այն, որպէս երեք միակ ասեմք շրջեցեր. եւ այսմ` ի մենին տապալեցեր այսու` ի վերայ հիւնին բերեր, եւ զայսովդ յայտնեցեր: 
Ե՚ւ երկուորականն, ե՚ւ յոքնականն` եւ ա՚յլ եւս ասին, զի մերս ի վախճանին գայ նշանաւոր յաւդդ, իբր թէ` ձին եւ ձիդ եւ ձիս, զի թէ ասես ձիակն` ոչ նշանակեցեր, թէ ինչ ասացեր, իսկ դնելով զյաւդն եւ ասիցես ձին` անդէն նշանակեցեր, զի յաւդն է, որ նշանակէ զյաւդն զիրին թէ՚ յառաջն եւ թէ՚ ի յետն. զի թէ այլք դնեն ի սկիզբնն, մեք` ի վերջն. այսպէս` կոյսն յղասցի, հովիւն քաջ, գիտութիւն էակացն, կիլիկեցին, եւ գիտեմք անդէն զնշանակեալն նուիւն կու յարակայանայ յաւդն: