Editing Երգարան (1956) (section)

===ԴՈՒՆ ԷՆ ԳԼԽԵՆ===
<poem>

Դուն էն գըլխեն իմաստուն իս, խելքըդ հիմարին բաբ մի անի,
Էրազումըն տեսածի հիդ միզի մե հեսաբ մի՛ անի.
Յիս խոմ էն գըլխեն էրած իմ, նուր մեկանք քաբաբ մի՛ անի,
Թե վուր գիդիմ՝ բեզարիլ իս, ուրիշին սաբաբ մի՛ անի։

Չըկա քիզ պես հուքմի հեքիմ, դուն Ռոստոմի Զալ թագավուր,
Ասկըդ ասկերումըն գոված, համ դուն իս գոզալ թագավուր,
Թե էսանց էլ սուչ ունենամ, գըլուխս արա՛ տալ թագավուր,
Մըտիկ արա քու ստիղծողին, նահախ տիղ ղազաբ մի՛ անի։

Յարալուն հեքիմն էնդուր գուզե՝ դիղ տալու է, ցավ տալու չէ,
Քանի գուզե արբաբ ըլի, ղուլըն աղին դավ տալու չէ,
Դու քու սիրտըն իստակ պահե, յադի խոսկըն ավտալու չէ,
Աստծու սերն կանչողի պես դըռնեմեդ ջուղաբ մի՛ անի։

Ամեն մարդ չի կանա խըմի, իմ ջուրըն ուրիշ ջըրեն է,
Ամեն մարդ չի կանա կարդա, իմ գիրըն ուրիշ գըրեն է.
Բունիաթս ավազ չիմանաս, քարափ է, քար ու կըրեն է.
Սելավի պես առանց ցամքիլ, դուն շուտով խարաբ մի՛ անի։

Քանի գուզե, քամին տանե, ծովեմեն ավազ չի պակսի,
Թեգուզ ըլիմ, թեգուզ չելիմ, մեջլիսներուն սա՛զ չի պակսի.
Թե կու պակսիմ, քեզ կու պակսիմ, աշխարհիս մե մազ չի պակսի,
Սայաթ-Նովու գերեզմանըն Հինդ, Հաբաշ, Արաբ մի՛ անի։
</poem>

::::::::<FONT SIZE="-1">'''Սայաթ-Նովա'''</FONT>