Editing Երգարան (1956) (section)

===ԹԱՄԱՄ ԱՇԽԱՐ ՊՏՈՒՏ ԷԿԱ===
<poem>

Թամամ աշխար պըտուտ էկա, չըթողի Հաբաշ, նազանի.
Չըտեսա քու դիդարի պես, դուն դիփունին բաշ, նազանի.
Թե խամ հաքնիս, թե զար հաքնիս, կու շինիս ղումաշ, նազանի.
Էնդու համա քո տեսնողըն ասում է. վա՜շ, վա՜շ, նազանի։

Դուն պատվական ջավահիր իս, է՛րնեկ քու առնողին ըլի,
Ով կու գըթնե՝ ախ չի քաշի, վա՛յ քու կորցընողին ըլի,
Ափսուս, վուր շուտով մեռիլ է, լուսըն քու ծընողին ըլի,
Ապրիլ էր, մեկ էլ էր բերի քիզի պես նաղաշ, նազանի։

Դուն է՛ն գըլխեն ջուհարդար իս, վըրեդ զարնըշան է քաշած.
Դաստամազիդ թելի մեչըն մե շադա մարջան է քաշած,
Աշկիրըդ օսկե փիալա, չարխեմ են փընջան է քաշած.
Թերթերուկըդ՝ նիտ ու նաշտար, սուր ղալամթըրաշ, նազանի։

Էրեսըդ, փարսևար ասիմ, նըման է շամս ու ղամարին.
Բարակ մեչկիդ քիրման շալըն նըման է օսկե քամարին.
Ղալամըն ձեռին չէ կանգնում, մաթ շինեցիր նաղըշքարին.
Յիփ նըստում իս, թութի ղուշ իս, յիփ կանգնում իս՝ ռաշ, նազանի։

Յիս էն Սայաթ-Նովասին չիմ, վուր ավզի վըրա հիմնանամ,
Աջաբ միզիդ ի՞նչ ես կամում, սըրտեդ մի խաբար իմանամ,
Դուն կըրակ, հաքածըդ՝ կըրակ, վո՞ւր մե կըրակին դիմանամ,
Հընդու ղալամքարու վըրեն ծածկել իս մարմաշ, նազանի։
</poem>

::::::::<FONT SIZE="-1">'''Սայաթ-Նովա'''</FONT>