Editing Ճաքած լռություն (section)

=ՆԱՄԱԿՆԵՐ ԻԶԱԲԵԼԼԱՅԻՆ=

Ա

Դու ասում ես, որ անունդ Իզաբելլա է, <br> 
Դու ասում ես, որ ապրում ես Բեյրութում հեռու, <br> 
Դու ասում ես... Ու իմ դիմաց հառնում է կրկին <br> 
Չմոռացվող մի հի՜ն տեսիլք՝ մաշված շորերում։ <br> 

Դու ասում ես... Ու ցնցվում է տեսիլքը մեկեն, <br> 
Հերոսական մի հի՜ն երկիր կանչում է ինձ տուն, <br> 
Չկայացած մի երազ է մարմրում իմ մեջ, <br> 
Ու ծուխն է ինձ խեղդում կրկին՝ կարոտներով զուր։ <br> 

Դու ասում ես... Ու ելնում են տղաները ծուռ, <br> 
Ելնում են, որ հայ քարերը հայ մնան կրկին, <br> 
Ելնում են, որ վերակերտեն ավեր տունը մեր, <br> 
Որ մոռացվի՛ դանթեական առասպելն այն հին։ <br> 

Սակայն կրկին արյան մեջ է Հայրենիքը մեր, <br> 
Կրկին մահվան մա՛ղձն է պատել անպարտ Արցախին, <br> 
(Դանթեական մղձավանջն է ահագնանում, Տե՛ր,  <br> 
Տե՛ր, որտե՞ղ է մեր փրկության հնա՜րը վերջին)... <br> 

...Դո՛ւ ասացիր, ես չուզեցի վիշտդ բորբոքել, <br> 
Դո՛ւ ասացիր, Իզաբելլա, չուզեցի՛, ների՜ր... <br> 

23. 06. 91, Երևան

Բ

...Բայց հին երկիրը, Իզաբե՛լլա, քո՛ւյր, <br> 
Երևի դու չես մտաբերում, <br> 
Այսօր Բեյրո՛ւթն է քո... հայրենիքը <br> 
Ու դու Բեյրո՛ւթ ես շտապում, տո՛ւն։ <br> 

Իսկ անդ՝ արյունով ներկված դաշտեր են, <br> 
Փուշ ու տատասկ է միայն աճում, <br> 
Մշո դաշտի մեջ, Սիփանի լանջին <br> 
Դեռ բորենին է վայրահաչում։ <br> 

Դու մոռացել ես, սակայն քո պապը <br> 
Քանի ապրում էր, քանի դեռ կար,  <br> 
Իր զույգ լծկանը, իր արտն ու կալը, <br> 
Իր տունն ու սարը ո՞նց մոռանար։ <br> 

Հիշում էր... Ցավը նրան խեղդում էր, <br> 
Բայց վերջին պահին, հիշո՞ւմ ես դու, <br> 
Երկիր էր կանչում, չէր ուզում մեռնել <br> 
Այդտեղ, այդ օտար, խորթ Բեյրութում։ <br> 

Մեռավ... Խաղաղվեց, մոռացվեց, գնաց, <br> 
Հիմա էլ ո՞վ է հինը հիշում... <br> 
Դո՞ւ... Ոչ։ Բեյրո՛ւթն է քո հայրենիքը, <br> 
Չէ՞ որ Բեյրութ ես շտապում դու... <br> 

01.07.91, Ստեփանակերտ

Գ

Քո՛ւյր իմ, Իզաբել, քո դաշնամուրը <br> 
Մեղմ նվագում է Բեթհովեն, Բախ, <br> 
Իսկ արցունքներդ հնչյունների հետ <br> 
Լուռ գլորվում են քեզնից անկախ։ <br> 

Դու արտասվում ես և արցունքներդ  <br> 
Հատ-հատ ընկնում են քո աչքերից, <br> 
Դու արտասվում ես և արցունքներիդ <br> 
Ցավն ու թախիծն են պարուրում ինձ։ <br> 

Դու արտասվում ես և արցունքներդ <br> 
Հատ-հատ ընկնում են իմ մատներին,  <br> 
Մատներս ցավից անհույս այրվում են, <br> 
Մատներս՝ ցավիդ անհույս գերին։ <br> 

Դու արտասվում ես... Իսկ հին երկիրը <br> 
Մշուշ է թվում՝ հի՜ն ու անցա՛ծ, <br> 
Բայց անցած ցավը դեռ կրկնվում է, <br> 
Իզաբելլա՛, քո՛ւյր, խենթ ու տխրա՛ծ։ <br> 

... Բայց տխուր դեմքին քո, Իզաբե՛լլա, <br> 
Արև ու լույս եմ ես նշմարում, <br> 
Եվ հավատում եմ, որ քո երազը <br> 
Չի թաղվի ո՛չ մի գերեզմանում։ <br> 

15.08.91, Ստեփանակերտ