Editing Երգարան (1956) (section)

===ԾԱՐԱՎԱԾ ՍԻՐՏ===

<small>('''Դուետ''')</small>
<poem>

::::'''Աղջիկ'''
Կուժն առա՛, ելա, գընացի սարը,
Կանգնել էր ճամփիս իմ ջիվան յարը,
Իմ ջիվան յարը գերանդին ուսին,
Իմ սիրտը այրող ժըպիտն երեսին։

::::'''Տղա'''
Ա՜յ կանաչ կոկոն՝ անթառամ վարդի,
Ա՜յ կարմիր կակաչ՝ կոլխոզի արտի,
Արևովըդ էրվա, տես՝ ի՞նչքան տոթ է,
Մի կաթիլ ջուր տուր, ծարավըս կոտրի։

::::'''Աղջիկ'''
Քեզ համար չեմ ես էս ջուրը բերել,
Բայց, որ ուզում ես, առ, խըմի, ջահել,
Մենակ իմ ճամփեն իզուր ես կըտրում,
Իմ ճամփին սևաչ հընձվորն է մընում։

::::'''Տղա'''
Ա՜խ, մարդիկ ջըրով ծարավ են կոտրում,
Քո ջուրը սիրտըս էրում ու վառում,
Աղջի, մի գընա, մի գընա իզուր,
Մի թողնի ծարավ, մի կաթիլ էլ տուր։

::::'''Աղջիկ'''
Հերիք է խըմես, էլ ջուր չըմնաց,
Հիմա ի՞նչ տանեմ հընձվորին վառված,
Գոնե ինձ ասա՝ ծարավըդ կոտրե՞ց,
Ա՜խ, քո ծարավը իմ սիրտը պատեց։

::::'''Տղա'''
Հընձվորը ես եմ, հընձել եմ արտը,
Եկել եմ, քաղեմ իմ սըրտի վարդը,
Դու իմ ալ ծաղիկ, իմ զուլալ աղբյուր,
Կարոտած յարիդ սըրտիցըդ ջուր տուր։

::::'''Աղջիկ ու տղա'''
Սիրո ծարավը չի կոտրի ջուրը,
Չի մարի էրված սըրտերի հուրը,
Մեր ջուրը սերն է, մեր ջուրը յարն է,
Սեր ու կյանք տըվող մեր լեն աշխարհն է։
</poem>

::::::::<FONT SIZE="-1">Խոսք՝ '''Վ. Հարաթյանյանի'''</FONT>
::::::::<FONT SIZE="-1">Մշակում՝ '''Թ. Ալթունյանի'''</FONT>