Editing Բարձունք տանող արահետով (section)

==ՎԵՆԵՐԱ... ՍԻՐՈ ԽՈՐՀՈՒՐԴԸ==
'''Հատվածներ չգրված պոեմից'''

1

Դու այնպե՜ս ես ալեկոծվում, սիրտ, ու այնպե՜ս ես հուզվում,<br>
Երբ որ կորսված սիրո մասին պատմություններ ես լսում,<br>
Քանզի ոչ-ոք չի ցանկանում, որ իր սերը կործանվի,<br>
Ու կարծում է` իր սիրածը միշտ... իրենը կլինի:<br>

...Ա՜խ, դու խոցված ինձ թողեցիր, իմ Վեներա՜, իմ սիրա՜ծ,<br>
Ես մնացի այդ օրվանից ալեկոծված, փոթորկված:<br>
Դու հեռացար, բայց մնացիր իմ հոգու մեջ հավիտյան,<br>
Որովհետև քե՜զ հանդիպել ու սիրել եմ քե՜զ միայն:<br>
Հասկացե՞լ ես քո սխալը, սակայն, ո՜ւշ է, սիրելի՜ս...<br>
Բայց երբ մեկ-մեկ հանդիպում ենք` այնպե՜ս նայում ես դու ինձ,<br>
Ցանկանում ես քո պատկերը գտնել սրտիս հայելո՞ւմ,<br>
Բայց, Վեներա, ավերակ է հիմա սերդ իմ սրտում:<br>
Ավերակված է արդ սիրտս ու մթագնած` հայելին,<br>
Իզո՜ւր ես դու այդպես երկար նայում խոցված իմ սրտին:<br> 
Այնտեղ ոչինչ դու չես տեսնի ու չես գտնի նույնիսկ... քե՜զ,<br>
Թե իմ սրտի հայելու մեջ, իրոք, միայն դո՜ւ լինես:<br>

Թեև ուշ է արդեն, բայց ես միշտ կհիշեմ քեզ, իմ լա՜վ,<br>
Դու չտեսնե՜ս քո օրերում ո՜չ կսկիծ, ո՜չ սիրո դավ...<br>

1977, Դիլիջան

2

Նորից գարնան շունչը ցրեց մորմոքները իմ հոգու,<br>
Մտա պարտեզ` այն աղջկա համար վարդեր փնջելու: <br>

Բայց վարդի տեղ սի՜րտս եմ տալու այն աղջկան լուսերես:<br>
Որ միշտ գարնան շունչը ապրի, ապրեցնի նաև մեզ...<br>

Սերը անմար հո՜ւրն է կյանքի, սերը վարդ է ու ծաղիկ,<br>
Սիրած աղջիկն ինչքան անգեղ` միշտ թվում է գեղեցիկ:<br>

Պետք է սիրով ու սրբությամբ պահել սերը անարատ,<br>
Սերը մարդուն թև է տալիս, մարդը սիրով է անհաղթ:<br>

Սերը հույս է միշտ ներշնչում դժվար պահին քո կյանքի,<br>
Սիրով հեշտ ես հաղթահարում կեռմանները քո ճամփի:<br>

Գուցե ծովը ոչ ալիքներ, կամ ոչ էլ ջուր ունենար,<br>
Եթե սիրո հուրը մարեր ու աշխարհից վերանար:<br>

Բայց սերը կա, կա աշխարհը, որ հիմնված է սուրբ սիրով,<br>
Ու աշխարհը ինչքան էլ մեծ` գեղեցիկ է լոկ... ծովով:<br>

...Կյանքը ծով է մեծ ու անհուն, սկիզբ չունի, ոչ էլ` վերջ,<br>
Մարդը անհույս մի տաշեղ է` ընկած ծովը` խոր ու մեծ:<br>

Օրորվում է ծովը հանդարտ, ալիքներով իր խաղում,<br>
Թփրտում է տաշեղը հեզ ու նորից չի... ընկղմվում:<br>

Փոթորկվում է ծովը հանկարծ. ջրերն իրար դեմ կռվում`<br>
Բարձրանում են` ալիք-ալիք իրար խեղդած գլորվում:<br>

Իսկ տաշեղը, խեղճ տաշեղը ջրերի մեջ մեն-մենակ,<br>
Խենթ ջրերի դեմ մղում է կենաց-մահու մենամարտ:<br>

Ու թվում է, թե չի... հաղթի, թե կկորչի ջրերում,<br>
Բայց իր հեռու ափին հանկարծ սեր-հավատ է նշմարում:<br>

Գոտեպնդված իր մեծ սիրով ու հավատով մարդկային` <br>
Հաղթում է գոռ մենամարտում խենթ-խելագար ջրերին:<br>

Հանդարտվում են ալիքները, ծովն է ասես լուռ մեռնում,<br>
Մակույկ դարձրած հավատ ու սեր` ափ է նորից նա տենչում:<br>

Բայց ցանկալի ափ կհասնի նա ոչ թե ոնց հեզ տաշեղ,<br>
Այլ ծովի մեջ, մենամարտում հաղթած գոռ այր մի զորեղ:<br>

Ու թե ծովում դու մոլորվես` մակույկը ափ կհանի,<br>
Կյանքի ծովում սերը միայն ուղիղ ճամփով կտանի:<br>

Կյանքի մակույկը սերն է հենց, համբույրն է սեր-աղջկա,<br>
Ի՜նչ է, արդյոք, կյանքը մարդու, թե սրտի մեջ սեր չկա:<br>

Ինչպե՞ս կապրեր մարդը կյանքում, եթե սերը չլիներ,<br>
Ինչքա՜ն լավ է, որ աշխարհում և՜ արև  կա, և՜ մեծ սեր...<br>

...Նորից գարնան շունչը ցրեց մորմոքները իմ հոգու,<br>
Մտա պարտեզ` այն աղջկա համար վարդեր փնջելու:<br>
 
Բայց վարդի տեղ սի՜րտս եմ տալու այն աղջկան լուսերես:<br>
Որ միշտ գարնան շունչը ապրի, ապրեցնի նաև մեզ...<br>

19.05.82, Մարտակերտ

3

...Ներշնչանքն է սերը կյանքի` տրված սիրող սրտերին,<br>
Սիրո չքնաղ ներաշխարհի երջանկությունն ու... գերին:<br>

Դառն ու դատարկ մեր կիրք-ցավը իսպառ պիտի վերանա,<br>
Հավերժական այս աշխարհում միայն սերը կմնա:<br>

Թե սեր ունես, պիտի սիրես անհունորեն ու անհագ,<br>
Բայց իզուր է կյանքդ հարկավ, թե չես սիրում նրան շատ:<br>

Մերժված սերը դառն է լինում, բայց պիտ ցավին դիմանալ,<br>
Իսկ երբ փակ է... ճանապարհդ` դու ուզում ես հեռանալ:<br>

Բայց սերն ընկած դու չես տեսնի, սերը հպարտ կտեսնես,<br>
Մի՜ վհատվիր, արի՜ եղիր, երբ մերժում է սերդ քեզ,<br>
Վհատությունը քո սրտին վիշտ կբերի կրկնակի,<br>
Թե ապրում ես` ամբողջ հոգով ատիր դավերն աշխարհի:<br>

Ի՞նչ անենք, որ այդ աղջիկը և՜ անսիրտ էր, և՜ անսեր,<br>
(Գեթ մի անգամ, երանի թե, նա այս խոսքերը լսեր),<br>
Որ քեզ մերժեց, սիրտդ վառեց, թողեց` քեզնից հեռացավ,<br>
Գուցեև իր սրտից հանեց, գուցե վաղուց մոռացավ<br>
Քեզ, քո սերը: Ասա՜, ինչո՞ւ սիրտդ խոցեց ու գնաց,<br>
Բայց տխրածոր քո երգերում նրա կարոտը մնաց:<br>

Գուցե նա էլ հիշում է քեզ, գուցե քեզ չի մոռացել,<br>
Հաճախ էլ քեզ համար գուցե նա աչքերն է իր թացել:<br>

Դու մի՜ տանջվիր երբեք վշտից, երբ մերժում է սիրելիդ,<br>
Թեև  մերժված, բայց ունեցիր սիրով լցված մի ջե՜րմ սիրտ:<br>

Եվ` հավատա՜, կգա մի օր` դու երջանիկ կլինես,<br>
Ու քեզ համար մի վառ ծաղիկ, սիրող մի սիրտ կգտնես:<br>

...Լսի՜ր դու միշտ խոսքերը իմ, խորհուրդները իմ բարի,<br>
Որոնք ճամփա ցույց կտան քեզ` ճանապարհը մեծ կյանքի,<br>
Եվ միշտ սիրիր անկեղծ սրտով, մինչև  կյանքի վերջ սիրիր,<br>
Ու ջինջ հոգով, ջահել հոգով սիրո խոսքեր անրջիր...<br>

1977, Դիլիջան